Filharmonia Pomorska | Mozart, Pärt, Górecki – koncert kameralny Capelli Bydgostiensis

Filharmonia zaprasza na koncert pełen klasycznej elegancji i głębokiej duchowości, który odbędzie się w środę, 20 maja 2026 roku o godzinie 19.00. Na scenie pojawi się Orkiestra Kameralna Capella Bydgostiensis wraz ze znakomitymi solistami. Słuchacze będą mieli okazję odbyć muzyczną podróż przez różne epoki, od jasnych brzmień XVIII wieku po pełne refleksji kompozycje współczesne.

Wykonawcy:

• Orkiestra Kameralna Capella Bydgostiensis
• Piotr Pławner – dyrygent, skrzypce
• Wonji Kim-Ozim – skrzypce
• Aleksandra Gajecka-Antosiewicz – klawesyn
• Piotr Matwiejczuk (Polskie Radio) – prowadzenie

Repertuar:

• Wolfgang Amadeus Mozart – Divertimento KV137
• Wolfgang Amadeus Mozart – Eine kleine Nachtmusik
• Arvo Pärt – Tabula rasa
• Henryk Mikołaj Górecki – Koncert na klawesyn i orkiestrę smyczkową op. 40

O utworach i programie

Wieczór z udziałem Orkiestry Kameralnej Capella Bydgostiensis to spotkanie dwóch muzycznych światów: klasycznej elegancji XVIII wieku i przejmującej duchowości muzyki XX stulecia. Program koncertu prowadzi słuchaczy od klarownej, pełnej wdzięku faktury Mozarta po medytacyjny minimalizm Pärta i ekspresyjną, rytmiczną energię Góreckiego.

Pierwszą część wypełnią dwa dzieła Wolfganga Amadeusa Mozarta. Divertimento KV 137 powstało w młodzieńczym okresie twórczości kompozytora i zachwyca lekkością, przejrzystością formy oraz subtelną grą dialogów między instrumentami smyczkowymi. Utwór, choć kameralny w obsadzie, odsłania już mistrzostwo Mozarta w budowaniu napięcia i kantylenowej melodyki.

Jednym z najbardziej rozpoznawalnych dzieł w historii, jaką ma muzyka klasyczna, jest Eine kleine Nachtmusik – serenada pełna wdzięku, elegancji i radosnej energii. Jej pierwsza część należy do kanonu muzyki europejskiej, jednak całe dzieło ukazuje bogactwo nastrojów, od lirycznej śpiewności romansu po żywiołowy finał.

Tabula rasa Arvo Pärta to jedno z najważniejszych dzieł nurtu minimalizmu sakralnego. Ascetyczny język muzyczny, oszczędność środków i charakterystyczna technika tintinnabuli budują atmosferę skupienia i ciszy, w której każdy dźwięk nabiera szczególnego znaczenia. Partie skrzypiec solo tworzą przejmujący dialog, delikatny, niemal metafizyczny.

Koncert na klawesyn i orkiestrę smyczkową op. 40 Henryka Mikołaja Góreckiego jest z kolei przykładem intensywnej, motorycznej ekspresji. Utwór, utrzymany w szybkim tempie i oparty na repetytywnych figurach rytmicznych, zaskakuje surową energią i wyrazistym charakterem. Klawesyn, instrument kojarzony z barokową subtelnością, zostaje tu ukazany w nowoczesnym, dynamicznym świetle.