Bydgoska Scena Barokowa | Cantar e pizzicar – {oh!}Orkiestra

Bydgoska Scena Barokowa zaprasza na kolejną odsłonę swojego cyklu w 2025 roku. Tym razem publiczność będzie miała okazję wysłuchać programu „Cantar e pizzicar” w wykonaniu {Oh!} Orkiestra pod kierownictwem artystycznym Martyny Pastuszki.

Wieczór ten eksploruje grę afektów i kontrastów, które stanowią sedno barokowej dramaturgii, prowadząc słuchaczy od koncertu instrumentalnego, przez dramat opery seria, aż po refleksję oratorium.

Program koncertu zbudowano na fundamentalnym dla epoki napięciu – dialogu między „cantar” (śpiewem) a „pizzicar” (brzmieniem strun szarpanych). Oś narracji stanowi właśnie to spotkanie ludzkiego głosu z wirtuozerią instrumentów, w tym mandoliny. Instrument ten, który w XVIII wieku awansował z muzyki ludowej do repertuaru koncertowego (jak w dziełach Vivaldiego czy Hassego), staje się tu równorzędnym partnerem dla śpiewaków. Zderzenie ekspresji głosu z precyzją i barwą szarpanych strun tworzy dynamiczną relację.

Wykonawcy

Na scenie pojawią się wybitni soliści. Partie wokalne wykonają Dorota Szczepańska (sopran) oraz Rafał Tomkiewicz (kontratenor). Reprezentują oni dwa szczególnie cenione w baroku typy głosu: jasny, liryczny sopran oraz głos będący współczesnym odpowiednikiem głosu kastrata, łączący siłę z delikatnością. Wirtuozerskie partie instrumentalne zaprezentuje Alon Sariel (mandolina). Solistom towarzyszyć będzie {Oh!} Orkiestra pod dyrekcją artystyczną Martyny Pastuszki (skrzypce barokowe).

Podróż przez barokowe afekty

Wieczór rozpocznie się od nurtu koncertowego, w tym Concerto Polonois G-dur Telemanna, ukazując, jak barokowa orkiestra konstruuje energię formy. Koncerty skrzypcowe i mandolinowe (m.in. Telemanna, Hassego, Vivaldiego) posłużą jako laboratorium barw, gdzie brzmienie jelitowych strun i retoryczna artykulacja budują narrację równie sugestywną jak scena operowa.

Centralną część programu zajmie włoska opera XVIII wieku. Arie kompozytorów takich jak Vinci, Hasse, Scarlatti, Albinoni czy Händel zostaną zaprezentowane jako dramatyczne miniatury, każda oparta na jednym, klarownym afekcie i formie da capo.

Dopełnieniem obrazu epoki będzie warstwa sakralno-oratoryjna (fragmenty z Juditha triumphans Vivaldiego czy Sanctus Petrus et Sancta Maria Magdalena Hassego). Dramat przeniesie się tu w obszar duchowej retoryki, gdzie sploty głosów, imitacje i precyzja basso continuo wzmacniają znaczenie tekstu.

„Cantar e pizzicar” to przede wszystkim spotkanie różnych osobowości artystycznych. Wykonanie nie jest prezentacją jednego, monolitycznego zespołu, lecz przestrzenią wymiany interpretacji. Koncert ten opiera się na twórczym dialogu odmiennych perspektyw muzycznych, co nadaje wydarzeniu jego specyficzny charakter.

Program

• G.Ph. Telemann (1681-1767): Concerto Polonois G major TWV 43:G7
• L. Vinci (ok. 1690-1730): Gismondo Re di Polonia, Aria Parto con quella speme
• T. Albinoni (1671-1751): Dopoi nembi from Eraclea
• J.A. Hasse (1699-1783): Mandolin concerto in G
• J.A. Hasse: Marc’Antonio e Cleopatra, Aria Bella estade
• A. Scarlatti (1660-1725): Carlo Re d’Alemagna, Aria Aure voi, che sussurrando
• L. Vinci: Gismondo re di Polonia, Aria Ama chi t’odia
• A. Vivaldi (1678-1741): Mandolin concerto in C
• A. Vivaldi: Juditha tryumphans, Aria Transit aetas
• J.A. Hasse: Sanctus Petrus et Sancta Maria Magdalena, Aria Mea tormenta, properate!
• G.Ph. Telemann: Violin Concerto a moll TWV 51:a1 Adagio – Allegro – Presto
• W. von Bayreuth (1709-1758): Argenore, Aria Vado a morir per te
• A. Vivaldi: Tieteberga, Aria Sento in seno ch’in pioggia di lagrime
• G.F. Händel (1685-1759): Giulio Cesare in Egitto, Aria Caro… bella…Più amabile beltà